Ode aan de stiefouder
Op de tweede zondag van oktober is het landelijke stiefouderdag. Een dag die voor veel mensen ongemerkt voorbij gaat maar voor veel samengestelde gezinnen een waardevol moment kan zijn. Een moment om stil te staan bij iets wat vaak wordt onderschat: de rol van de stiefouder.
Want laten we eerlijk zijn, samengestelde gezinnen zijn prachtig maar ook complex. Het vraagt flexibiliteit van iedereen maar in het bijzonder voor degene die de rol van stiefouder op zich neemt. Een rol waarvoor geen duidelijk draaiboek bestaat, geen duidelijke regels en vaak ook geen vanzelfsprekende erkenning.
Geen bloedband, wel verantwoordelijkheid
De band tussen een stiefouder en een stiefkind is er één die niet ontstaat bij geboorte, maar die zich langzaam, en soms grillig, ontwikkelt. Het is een relatie die gebouwd wordt op vertrouwen, op aanwezigheid en op keuzes die elke dag weer gemaakt moeten worden.
De onzichtbare held van het gezin
In veel samengestelde gezinnen is de stiefouder degene die tussen de lijnen door leest. Die weet wanneer hij of zij zich even moet terugtrekken en wanneer het nodig is om op te staan. Die zichzelf soms wegcijfert voor de rust in het gezin, die conflicten opvangt die hij of zij niet heeft veroorzaakt en die grenzen respecteert die er al lang voor zijn of haar komst waren. En dat allemaal zonder garantie op dankbaarheid, acceptatie of vanzelfsprekende liefde. Want het opbouwen van een band met een stiefkind is soms een pad van kleine stappen vooruit en achteruit. Van wachten, loslaten en weer proberen. Het vraagt een groot hart, een lange adem en een flinke portie nederigheid.
Mijn partner, de stiefouder van mijn kinderen
In mijn eigen samengestelde gezin zie ik elke dag wat voor bijzondere rol mijn partner speelt. Geen makkelijke taak, want mijn kinderen zijn er al, met hun eigen geschiedenis, hun eigen vader en hun eigen verhaal. En toch kiest mijn partner ervoor om hier iedere dag weer voor te zijn en te bouwen aan ons gezin. Hij maakt ruimte voor de kinderen zodat zij zichzelf kunnen zijn, zonder druk en zonder verwachtingen. En ik zie, hoe er langzaam maar zeker, iets groeit dat misschien niet hetzelfde is als de biologische ouder-kinderband, maar wel echt en waardevol is.
En aan alle andere stiefouders: weet dat jullie ertoe doen. Ook als het niet altijd gezegd wordt. Jullie maken verschil, elke dag opnieuw.
